MasaMasaCute~ Figu@Mate

พูดถึงงานแคปซูล ก็ต้องนึกถึงระเบียงครับ(ฮา) เอาเป็นว่างานครั้งนี้ผมก็คงต้องเริ่มจากการไล่ถ่ายรูปตามรูปแบบเดิมของผมครับ

ในงาน --> ระเบียงที่ออกไปทางประตูกระจกของห้องจัดงาน ---> ในงาน --> หน้างาน --> ระเบียงแคบๆด้านนอก --> แถวๆหน้าลิฟต์ --> แถวๆบันได --> ลานจอดรถชั้น10 --> ลานจอดรถชั้น9 --> แถวๆบันได --> แถวๆหน้าลิฟต์ --> ระเบียงแคบๆด้านนอก --> หน้างาน --> ในงาน

ปกติสำหรับงานแคปซูล ผมจะ Loop ประมาณ 6-7 ครั้งต่องานวันนั้นๆครับ แต่เพราะว่าวันนี้แร่ดเข้ามาจองบูทให้เพื่อนก่อนก็เลยเหลือแค่ 4-5 Loop ครับ

ภาพที่บนสไลด์บนเวทีเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่เช้าครับ คันนางิน่ะเอง

คนก็ทยอยๆกันเข้ามา

2พิธีกรของงานครับ

เรียวกิ ชิกิ ที่เท่มากๆ เหนือสิ่งอื่นใด ผมว่าเหมือนโคดๆครับ

นี่ก็ชิกิเหมือนกัน แต่เป็น โทโนะ ชิกิ น่ะครับ

อยากชวน 2 คนนี้มาคอสเมลตี้บลัดด้วยกันจังเลยแฮะ (กะจะไปแจมกะเขาอ่ะดิ)

ตัวจริงของพี่ป๋องก็คือเซนเกอร์ครับ ไม่มีใครคิดว่าเขาเป็นเคียวน์หรือแซนแมนด์อีกแล้ว (ฮา)

ก็อย่างที่ชิโระพูดไว้ในบล็อคน่ะครับ ทำให้นึกถึงชุดกลุ่มตัวเองเมื่อก่อนเลย

อย่าไปพูดถึงมันเลยนะ...

จะว่าไปรูปก็คล้ายๆกับชิโระเลยนะเนี่ย เหมือนลอกมุมกล้องกันมาเลยแฮะ

ยิงไปแค่ 2 รูปครับ เห็นเจ้าตัวบอกว่าเมื่อยแล้ว orz

ขอโทษคร้าบ - -\

ขอขอบพระคุณที่ช่วยมัดวิกให้ผมนะคร้าบ (เป็นพระคุณเอ่อล้นเกล้าล้นกระหม่อมผมจริงๆ)

หมายถึงวิกอันนี้น่ะครับ (ขอบคุณภาพจากบล็อคของชิโระ) ผมมัดตั้งเกือบห้านาทียังหลวมๆ คุณท่านมัดรอบเดียวแน่นปึ้กเลย (แกะยากชะมัด! orz) ว่าแต่ภาพมันก็ไม่เห็นปอยผมนี่นา แต่ยังไงก็ขอบคุณคร้าบ

ให้ตายเถอะ วิกมันชักจะกลายเป็นล็อคออนเข้าไปทุกทีแล้ว..

มาสเตอร์สปาร์คคคค!!

ฮิเดมิซังเท่มั่กๆ

ท่านี้ยูนดูดีมากๆ Look so good!

พองานใกล้จะเลิก ได้ข่าวว่ามีคนหนีลงมาไพรเวทคอสกันข้างล่างแล้ว ผมก็เลยรีบลงมาจับไว้ครับ

จับได้เป็นบางคน บางคนหนีไปโดยละม่อมครับ (ฮือ)

แล้วก็กลับไปข้างบนต่อ (เหนื่อย..)

แล้วก็ลงมาข้างล่างต่ออีก (ขาแทบลากพื้น..)

ปวดขาโคดๆครับ ยังไงก็ตาม หลังจากนี้พวกผมกับฮิเดมิซังก็นัดกันว่าจะไปคาราโอเกะที่ Woodball กันอีกครับ ตอนนี้ผมก็เลยได้นั่งพักให้หายเมื่อยขาสักทีครับ

พอเงยหน้าขึ้นมาก็พบพระเจ้าอยู่เหนือหัวครับ แต่น่าเสียดายที่ผมไม่ใช่คนมีเมตตา ดังนั้นพระเจ้าก็คงจะไม่มาสถิตอยู่กับผมหรอกครับ

เรานี่ช่างเป็นผู้ชายบาปหนาซะจริง อะโฮ้~....

ไม่รู้ว่าทำไมนะครับ ไอ้ตอนร้องคาราโอเกะที่งานแคปซูลไม่เห็นไอ้กระผมมันจะกระตือรือร้นเท่านี้เลย พอมาอยู่ที่ร้าน Woodball ก็ดันแผดเสียงได้เต็มที่ชนิดที่อยากถ่ายวิดีโอตัวเองเก็บไว้เดบิวต์ที่ญี่ปุ่นเหลือเกิน(ทำไมร้อง Gungrave ในงานไม่ดีเท่าที่นี่ฟะ..) คราวนี้ฮิเดมิซังก็จองห้องไว้ให้ร้องกันด้วยครับ ดังนั้นคราวนี้จึงเรียกได้ว่าไม่มีความเกรงใจเป็นสมบัติของผู้ดีครับ

หลังจากผมเอาวิญญาณออกจากร่างไปพักหนึ่ง ฮิเดมิซังก็สลับกันขึ้นมาร้องกับคนอื่นๆบ้าง และฮิเดมิซังก็มาถึงเพลง Neppu! Shippu! Cybuster ครับ

เปลี่ยนชุดกันดื้อๆ! ไอ้ชุดที่มันใส่ง่ายๆนี่น่าอิจฉาเสียจริง!

หนีบปู จิ้มปู กันไปพักใหญ่ มุขแบบนี้คนไทยเข้าใจล้วนๆครับ เอ้า เอามือตีกันหน่อย "แกร๊บๆๆๆ"

ตอนนี้ผมกลายเป็นบ๋อยไปแล้วครับ (กะจะใส่ชุดป๋าจูเลียสมา แต่ว่าร้อนมั่กๆ เลยถอดโค้ทออกตั้งแต่อยู่ที่เซนต์หลุยส์แล้วครับ)

บู๊คุงเองก็ไม่ได้มาร้องกับเราหรอกนะครับ ดันเพิ่งมาตอนเรากำลังจะกลับกันแล้วเนี่ยสิ ก็เลยได้มาถ่ายรูปด้วยกันเฉยๆ

จะว่าไปทำไมตูต้องเก๊กขนาดนี้ฟะ ตูไม่ใช่โฮสท์นะเฟ้ย

ขอบคุณพี่จักรที่ถ่ายรูป 2 รูปสุดท้ายให้นะครับ มืดขนาดนี้แล้วถ่ายออกมาได้ดีมากๆครับ

Here Comes A New Character!!

พูดเล่นน่ะครับ คนๆนี้คือเพื่อนของฮิเดมิซังครับ ชื่อ ยูกิ(Yuuki)ซังครับ มีความหมายว่าความกล้านั่นเอง เราไม่ได้นัดกันมาร้องหรอกครับ แต่เขาตามฮิเดมิซังมา Woodball มาแจมด้วยน่ะครับ ตอนแรกเขาก็ร้องเพลงเก่าๆกับฮิเดมิซังที่ผมไม่ค่อยรู้จักบ้าง แต่พอผมร้องเพลงอนิเมะไปเยอะๆเข้า เขาก็เลยลองร้องเพลง Dunbine Tobu บ้าง OP ของ Slamdunk บ้าง โดยสุดท้ายแล้วผมก็เลยไปขอแจมร้องด้วยครับ (เอาอะไรมาช้านก็ร้องได้หมดละฟ่ะ!) สำหรับคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกแล้วผมว่าผมก็ร้องพอจะเข้าขากับเขาได้นะครับ

- หลังจากกลับจาก Woodball -

ผมแยกกันเดินกลับออกมากับพี่ป๋องครับ แล้วก็แยกกันที่รถไฟใต้ดินสามย่านนั่นเอง และก็ได้เจอกับฮิเดมิซังกับยูกิซังในรถไฟใต้ดินด้วยครับ(ผู้มีสแตนด์มันจะดึงดูดกันและกัน) ก็ได้นั่งคุยกันแบบงูๆปลาๆ ไทยคำอังกฤษคำญี่ปุ่นคำ(ขอบพระคุณสวรรค์ที่เขาฟังภาษาละตินของผมออก -[]-a)ก็พอจะได้รู้ว่า ฮิเดมิซังพักอยู่ที่ทาวน์อินทาวน์ใกล้ๆกับบิ๊กซีลาดพร้าวครับ และยูกิซังก็อยู่ที่ลาดพร้าวซอย1 ใกล้ๆกับยูเนี่ยนมอลล์ครับ (ทั้ง2คนอยู่ใกล้บ้านผมมากกว่าที่คิดแฮะ!) และยูกิซังยังถามอีกว่าผมอ่านภาษาญี่ปุ่นได้ใช่มั้ย ใช่ครับ! อ่านได้ เขียนได้! ร้องได้(เย่) แต่สนทนามันออกมาเป็นภาษาละตินเนี่ยสิ(ฮา) เขาบอกว่าสงสัยมาตั้งแต่อยู่ใน Woodball แล้วครับว่าผมไม่ค่อยได้ดูจอเนื้อร้องแต่ก็ร้องออกมาได้ (เขาชมผมว่า You Rong Peng Keng Mak Mak ด้วยละ =///=)

คงพอเข้าใจที่เขาพูดนะ

/me ทำหน้าแบบเดเนป

นี่เป็นครั้งที่สองแล้วล่ะที่คนญี่ปุ่นชมผมร้องเพลง(เหอะๆ)

จะว่าไปเรื่องแบบนี้ ก็มีแต่คนที่รู้จักแนวนี้ถึงจะเข้าใจสินะ

การมาคาราโอเกะน่ะ ไม่ใช่แค่มานั่งอ่านเนื้อร้องแล้วร้องหรอกนะ ผมเตรียมตัว ทำการบ้าน หาเพลงที่คิดว่ามันน่าจะมีในร้านมานั่งร้องๆ ซ้อมๆไว้ก่อนน่ะ

ผมจึงเลือกแต่เพลงที่ผมเตรียมตัวมาบ้างแล้วไง ถึงจะมีเพลงที่นอกเหนือความคาดหมายบ้าง แต่แค่เห็นเนื้อร้อง จับจังหวะจับทำนองได้ มันก็พอจะร้องได้แล้ว

ต่อให้เป็นเพลงรุ่นที่ผมยังไม่เกิด หรือรุ่นฮิเดมิซังหนุ่มๆอย่างยัดต้าแมนผมก็ร้องได้ ใช่ ด้วยเหตุผลแบบนี้แหละ

การปรับคีย์เวลาร้องก็สำคัญ ถ้าเขาๆร้องโทนเสียงต่ำๆอย่างที่ยูกิซังร้องในเพลง OP ของ Slamdunk เขาก็ร้องเอาสบายๆไง ถึงแม้ต้นฉบับมันจะโทนเสียงสูง แต่เพื่อให้ร้องด้วยกันสนุกๆ มันก็ต้องต่ำเหมือนกัน

คาราโอเกะรอบนี้สอนอะไรผมหลายอย่างเหมือนกัน

แน่นอน การให้เกียรติคนร้องก็ด้วย ไม่ว่าจะร้องดีหรือไม่ดี นักร้องคนไหนๆก็ไม่อยากถูกตัดบทใช่ไหมล่ะ จะหัวเราะเฮฮากันบ้างถ้าอยู่ในระดับที่สมควรมันก็คือความสนุก

การตัดบทคนร้องให้หยุดลงไปนี้ ผมถือว่าทำให้ไม่เห็นคุณค่าของคนที่มีความตั้งใจอย่างมาก ใช่ เหมือนที่ผมเห็นในรายการพวก AF

ผมเกลียดรายการแบบนั้นเข้าใส้

หวังว่าชีวิตนี้ผมคงจะไม่เจอเรื่องแบบนี้ในเวทีอื่นๆ ถึงผมจะไม่ใช่พวกเสียงดีหรือนักร้องอาชีพ แต่ผมก็ไม่อยากดูแย่เวลาที่อยู่บนเวที...

เพราะบนเวทีภาพพจน์เป็นเรื่องสำคัญครับ และผมเต็มที่เสมอแม้ในเวทีเล็กๆ

Always Full Voice ~!!

 

เดือนนี้มีงานคอสเยอะจริงๆครับ ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าผมจะได้ไปกี่งาน และจะได้เจอเพื่อนๆกี่งานเหมือนกัน

ผมคงจะได้บ่นอีกหลายเอนทรี่นะครับ หวังว่าจะได้เขียนบล็อคให้อ่านกันอีก

^^/ บายครับ